مجموعه غزلیات پویا بنایی

 

گفـتم که چـرا دردِ مـرا نـیست عـلاج
تا چـند بسوزد دلِ مـن هـمچو سـراج

گفتا که تو پادشـاهِ غم خواهی گشت
بر سر بنه آن غصه‌یِ دل را چون تاج

برای باز شدن اشعار بر روی آیکون + کلیک نمایید

غزل شماره 2

خواب دیدم که سرایت همه در محنت و کین است

آن­گاه بدیدم که غـم و غـصّـه تـو را بـالـیـن است

 

عـنــدلـیـبـی کـه سـر ســرو دلـت مـی­خـوانــد

پــر و بـالــش سـیـه و تـاج سـرش زرّیــن اسـت

 

هـمچـو شـمعـی که بـسوزد پر پـروانه­ی خـویـش

دلـت از شــادی و غـوغـا تـهـی غـمـگـیـن اسـت

 

مــن نـدا­­نـم کـه چـه تــعـبـیـر کـننـدش لـکـن

سـر و سِرّی­ست در این روضـه که­اش آذیـن اسـت

 

از غـریـبـی ز چـه نـالـی و غـم غــربـت و هـجـر

آنک از طعنه­ی اغـیار جدا­مانده فـقط شاهین است

 

حـرکـت دسـت و لـب و شـیوه­ی شـیرین­سـخنـی

اگـر از یـار پــری­چـهـره رسـد تــسـکـیـن اسـت

 

بـا هــمـه خـــر­مـن انـــدوه دل و زخـــم زبــان

لـب فــرو­بـنـد کـه در طـالـع تـو پــرویـن اسـت

 

بـوی عـطـر گـل سـور از چـه نـسـیـمی برخاست

که هـوا بـوی تـو را دا­رد و بـس مُـشـکـیـن اسـت

 

آن کـه را کـو نــظــری روی پــری­­ر­ویــان دیــد

بر لبش نـیست سخـن گرچـه سخـن شیرین است

 

بـا هـمـه غــصّـه کـه آویــخــت بـه فــانـی امّـا

در دلــش نــور وفـــا ورد لـبـش آمـیــن اســت

غزل شماره 3

رودی ز مــی خــروشـان بر آسـتـان یــاران

خــواهم روانـه گـردد تا کــوی مـی­گسـاران

 

از تــو به یک اشـارت از مـن به سـر اطاعـت

تـا کـی صـبـور بایـد در هـجـر دوسـتـداران

 

بـر باد داده عشـقـت دیـن و دلـم بـه یکـجـا

عشقت ز حد برون است چون نشـئه­ی بهاران

 

آور خــبـر ز حـالـت ای بـی­خـبـر ز حـالـم

از زخـم عـشـق گـوی و از درد غـم­گـسـاران

 

یـک لحـظه­ای عـنایـت از تـو ندیـده­ام لیک

در سـرسـپردگی مـن پـیـشم ز هـم­قـطاران

 

دارم امـیـد آن شـب تا بـینـمت بـه خـوابـم

بر هـم نمی­زنــم پـلـک تـا بگـذرند سـواران

 

حـالـی دگـر نـمانـده وقـت است وقت رفتن

دلـخـونـم از بــهـار و از نــغـمـه­­ی هـَُزاران

 

چندین مرا تو گـفتی خواهی که رخت بندی

کـردم یـقـیـن که رفـتـی از رد آن غـبـاران

 

زیبد تو را که این­سان جان را به سخره گیری

جـان در ره تـو دادنـد بـسیـار جـان­نـثـاران

 

عـشـق تـو کـرده پـیـرم بـایـد که ره بگیرم

بـایـد روم از ایـنـجـا تـا شــهـر سـربـداران

 

شـاهـی مرا نه لایـق در فکـر خـلق و عـاشق

جـانـم بـگیر و بسـتان دولـت ز شـهـریـاران

 

زخـمی به سینه دارد فانی که نیست درمــان

مـی­ســوزد انـدرونــش چـون داغ لالـه­زاران

غزل شماره 4

دگر از مـن چه می­خواهی، نشـانم را چه مـی­جویی

مـن آنی نیـستم دیگـر که و­صفـش را تو مـی­گویی

 

کنـون کز اولیـن دیـدار ز صـدها بوسـه بگـذشـتی

ز جـانـم بی­وفـا، خـائن، جـفاپـیشـه چه مـی­پویی

 

خـیالی داشـتم در سـر که بـشناسـم تـو را لـیکن

همین را دانـم و این بـس که بی­مهـری و مه­رویـی

 

اگـر افـتـی به پـای مــن کـنـی زاری بــرای مـن

دگـر قـلـب سـیـاه مـن نـمی­خـیـزد بـه دلجـویی

 

تـو صـدها قلب عاشـق را به یک غـمزه تبـه کردی

همین نکته سلاح توسـت، همین نیرنگ و بدخویی

 

هـمـیـن سـوزانـدم هـر دم دریـغـا دیـر دانـستـم

که مـن سـرو سهی­قـامت، تو چون یم پرهیاهـویی

 

اگـر صیـاد مـن باشـی به نـخـجـیـر تـو تسلیـمـم

تو چـون شـیر قـوی­پـنجه، مـن آن نورسته آهویی

 

فــرازم را نـمـی­خـواهـی، فـرودم را نـمـی­بـیـنـی

به پیش چشـم تو خارم، چه تعـویذی چه جـادویی

 

تـو خـواهـی که رهـا باشـی، ز بند مـن رها باشـی

دمـی این سو دمـی آن سو، مهاجر چون پرستـویی

 

بـیـا و دلـنـوازی کـن، به مـستـی هـمزبـانـی کن

شـوم رام تــو دیـگـر بـار بـه تـیـغ تـاج ابـرویــی

 

نمی­بیـنم درت شـوقی که خـود را در تـو بشنـاسم

همـه رویـای باطل بـود­، هـمه پـوچـی و کژخـویی

 

چـراغ عـمر فـانـی را به سنـگ غـم شکستی لیک

تـو خـود روشـن بـمان حتا اگر در حد سـوسـویی

غزل شماره 1

بـخوان ای دوست! بخوان که دلم همچنان با اوست

بـگو کـه دلم نه آن دیـو بــدسـیـرت بـدخـوسـت

بــخـوان کــه نمـی­رود نـفـس در تـنـم گـاهــی

از آن اثــر کـه پـر از هــوای گـل شــب­بـوســت

نـظاره مـی­کنم انـدر دلـت هــزار خـورشـید است

از آن مـن که خمـوش در حـصار تــو در تـوسـت

هــزار تــشـعـشـع زریـن هـزار چـشـمـه­ی نــور

هـزار مـعلّم خـاک­ اسـت آن که را حـقیقت­جوست

چـگونـه تــوان دم زدن ز جـبــر و­هــم و خـیـال

مـثـال مـا چـو سـاحر افـسـونـگــر و جــادوسـت

مـــبـارک است دلا شــکـستـنـت به صـــد پـاره

ورق ورق دل مـن سـر هـر خــرمن گــیسـوسـت

بـه غــمـزه­ای بـگــشـا دل مــرا وگـرنـه به تـیـغ

کـه هــر دم ایــن دل مـن بـه تـیـغ آن ابـروست

دل حــقـیـر مــن و ظلـمـت مـعـصــیـت زنـهار

دریــغ نـیست چــراغی انـدر آن و نـه سـوسوست

تــو را قــسـم بـه مـعـرفــت بـلبـلان خــمـوش

به خـار گلبـن در بـاغ کـه هـمچـنان خـوشبوست

کـه جـان ز کــف نـدهـد فانی از تـوقــف قــلـب

که جــان زنــده تا ابـد بـه عـشق حـضرت اوسـت

برای باز شدن اشعار بر روی آیکون + کلیک نمایید

غزل شماره 6

اینک که فـصل خرّمـی­ست بیا رخت گستریم

از باغ و بـاغـبان گرچـه خـبر نیسـت بگذریم

 

آوای بـلبـل و سـبـزیـنـه مـی­دهــد نــویـد

بر قـیل و قـال جـهان دل خـویش نـسپـریم

 

کمـتر زمـانه­ای­ست چـنیـن صـاف و بـی­ریـا

یـک چـند نیـز چنین در طـرب به سـر بریم

 

ایــن خـرّمـی و شـکـوه و سـبــزه و دمــن

گـویـد که از هـمـه عـالـم زهـی سـرتـریـم

 

تا سِـرّ عــشــق بـلبـل و گـل باشـدش دوام

چـون نـوکران دست به سـینه بسته بر دریم

 

ما مـانده­ایم و صحبت سـاقیّ و عـیش مـدام

گـر ره بـه درگـهـش نـبـریـم گـو کجا بریم

 

در سـوز عـشـق نــشـایـد دمی که وارهـیـم

گـر راه عــشـق نـبـاشـد از ذرّه کـمـتـریـم

 

یک دم حـجـاب ز مـنـظر قـرص رخت بگیر

تـا یـک نــظـر بـر رخ مــاه تــو بـنـگـریـم

 

در قـعر قلب­های خـفته­ی مـا نیست روشنـی

گر نـور عـشـق بتابد به ما خـود چو اخـتریم

 

شـاید کـه پـی بـرند تـتـاران به قـیمـت مـا

زرگـر که هیـچ ندانست مـا از چـه گـوهـریم

 

در کار عشـق خـویش چو مـداوم به سر بریم

زخـمی ز طـعنه­ی خـلق چون نیش خنجریم

 

گـر جـمـع دلـبـر و مـستـان بپـویند راه مـا

در این سراچه­ی فـانـی همه یک­یک پیمبریم

غزل شماره 7

از جـمع صـد رفـیـق یکی در رکاب نیست

دلخـوش به مستی­ام که آن از شراب نیست

 

بـیـراهـه رفـتـم و یک کـس مـرا نـگـفـت

کـیـن ره که مـی­روی به راه صـواب نیست

 

دیـوانـه و غـمـینــم و عـاقـل نـمـی­شـوم

اشک آن­قـدر فـزون که اندر سحـاب نیست

 

گمـگشـته­ام ز خـویش و امـانم نمی­دهـید

دیـوانه­است این و جـز اینـم خـطاب نیست

 

در وصـف حـال من نه جـای شکایت است

بازار دل که حرفه­ی جـمع و حساب نیست

 

در هــجـر بلبلان خـمـوش از جـفـای گل

بر شـاخ گلبـن نسـریـن جز غـراب نـیست

 

آتـــش بـه خـرمــن دل مـی­زنـم فــزون

زآن­رو که دل سپردم و بر من جواب نیست

 

سـرگشـتـه و رهـا شـده در وادی جـنـون

این­سان جـفـا بر مـن مسکین ثواب نیست

 

دردا کـه وعـــده­هــا بـه دل داده­ام ولــی

گویی که دیدن تو جز نقشی بر آب نیـست

 

آخـر کجـاست آن مـه خـوب از نظـر رفته

در مـوسـم بـهـار که وقـت غـیـاب نیـست

 

بـهـرام پـیـر کـمانـدار مـی­زنـد بـه تــیـر

هر آنکه را کز این می جوشان خراب نیست

 

فـانـی در عاقبت خویش چون می­کنی نظر

بنگر که این خروش جهان جز سراب نیست

غزل شماره 8

مرغم که خود اینجا به ره و دانه­ام آنجاست

هـرجا که رود بـاد یـقیـن لانـه­ام آنجاست

 

از بی­وطنـی گـرچـه بـه سـامـان نـرسیدم

آخـر روم آنـجا کـه کاشـانـه­ام آنـجـاسـت

 

در انـجـمن شـمع دو صد نـور امیـد اسـت

امـشب روم آنـجا که پـروانـه­ام آنـجـاسـت

 

میـخانه هـمان است که ویـرانه­ی زاغ است

آری شـوم آنـجـا که پـیمانـه­ام آنـجـاسـت

 

از فـرط جنون کار به زنجـیـر کشـیده­ست

هـر سـو روم انگار که دیـوانـه­ام آنجـاسـت

 

اکنون که به دل صـبر و قـرار هـیچ نمانده

آن زلـف بیـفـکن کـه گلخـانه­ام آنجـاست

 

افـسانـه و قـصـه چو نجـسـتم ز خـرابـات

بالا بـروم حـتـم که افـسـانـه­ام آنجـاسـت

 

چـون از گـذر خـاک پـریـدم بـه سـماوات

در خـاک بجویـم که دگـر خانه­ام آنجاست

 

فـانی ز چه نالی که در ایـن دهـر پر افرنگ

کاشـانه تهــی گشـته و ویرانـه­ام آنجـاست

غزل شماره 9

غـریـب واحـه­ی دردیــم در بـیـابـان­هـا

غـروب اخـگر شـمسیـم در گلسـتـان­هـا

 

اسـیر قـال و مـقـا­لیم کـز ازل با مـاست

سـوار مـرکب هـجـریم در شـبستـان­هـا

 

غـرور لحـظه­ی تردید که خفته در رازیـم

نـهال خسته­ی عشقیم به سـوی باران­هـا

 

ســوار بـی­­مـرکـب نـهــفـته در بـادیـم

که از خـموشـی دل­هـا گرفته سـامان­هـا

 

فـسـرده از غـیاب نـور و غـیبت مـاهـیم

که نـاگـهان بگسستیـم سـر ز دامـان­هـا

 

فـسون آن دریـچـه­ی تنهـا مرا فریـفـت

که این­چنین شده­ام مـن اسـیر زندان­هـا

 

سـرشک اخـتر شـب را سـحر نمـی­زیـبد

سـحر ز شب جـدا  شد و مه ز کیهان­هـا

 

قیـام نـور و فـروغ ز هـر طرف برخاسـت

امـید به یاران رسیـد و گل به رضـوان­هـا

 

در آسـمان قـلوب آزرده حاکـم کـیسـت

عقاب و کرکس و شاهین یا که طرلان­هـا

 

سـراب فـانی گمگشته در پس خـویشیم

که نام خویـش سپردیم به یـاد دوران­هـا

غزل شماره 10

دعـای هـر شـب و آه رنـدانـه بی­اثر باشـد

اگـر کـه یار سـفـرکرده در ره خـطر باشـد

 

خـدا کنـد که بـتـازد همیشـه اسـب مـراد

بـه آسـتان قـدومت کـه سـیـم و زر باشـد

 

به نور عارض قـرص قمر کـه حاجت نیست

فـروغ چـشم تـو همچون دو تا قـمر باشـد

 

ز یمن مرغ سحرخوان که خفته در این باغ

هـزار نـغمـه در ایـن روضـه مستـتر باشـد

 

به رحـمتی چـو گشایی دخیل و قفل مـراد

شـراب تلـخ چـو نـوشـم چو نیـشکر باشـد

 

دعـای ورد لبـم بـعـد هـجـرتـت این است

خـدا به هـمره و دشمنت کـور و کر باشـد

 

ز جـور رفـتـن تــو مــرا دو حـاصـل شـد

دلـی شـکـستـه و دیـده­ای کـه تــر باشـد

 

چـگـونـه سـر دهـد آواز خـوشـدلـی بلبل

که غنچه جامه دریده­ست و خون­جگر باشد

 

اسـیـر صـیـد شـکـرخـنـده­هـای تـو شـد

هـر آن کسی کـه در این باغ رهگذر باشـد

 

به رسم هر شب و مستی گذشت امشب هم

به کنـج عـزلـت و فـانی نه این هـنر باشـد

بخـواب که خفتـه­ات نه اینکه کم ز بیداری­ست

تو ماه خفتـه­ای که سـایه­ات فتاده بر داری­ست

 

نشـان زنـدگی گرچـه در تو دگر هـویدا نیست

غـلام حـلقه به گـوش تو در پی پرسـتاری­ست

 

چه می­شود اگر تو دمـی آن دو دیـده بگـشایی

هـزار بـهـانه انـدر دلـم پی ناز و دلـداری­سـت

 

چـه وقت خـفـتن است نازنـین بـه وقـت بـهار

بخیز که گلشـن بی­تـو چو دشـت پرخاری­سـت

 

نـمـی­رود نـگـه مـسـت تــو ز خــاطــر مــن

من آن همـای شکسته­پـرم که عاشق زاری­ست

 

خـطوط هـندسه­ی چـشم تو آشـیان من است

خـطا نمـی­کنـد آن دل که همـچو پرگاری­ست

 

بخـیز! تا شـکـفد لاله هـمـچنان به فـروردیـن

ببین که وجودت چو خون درون من جاری­ست

 

تـمـام آیـنـه مـی­پرسـد از تـو هـر شـب و روز

چه گویمش که مرا دگر نه یار و غـم­خواری­ست

 

چـراغ دیده­ی تو روشن است چو شـمس سپهر

چگونه گونه­ی تو این­ چنین سرخ و گلناری­ست

 

صـفـیر نـالـه­ی بالیـن مـن به آسـمان خـیـزد

ز کار دل چـو بـدانی کـه شعـلـه­ی نـاری­سـت

 

چرا به خـیال تو هر دم شکست دل هـنر است

صـواب نیست خـدا را ایـن چـه پـنـداری­سـت

 

فـنـا شــود آخـر دل فـانـی گـسـستـه ز هـم

هر آنکه بانگ أنا­ الحـق بخواند بر سر داری­ست

معرفی کتاب و داستان روز

افکار و اندیشه های انسان به گونه ای است که ممکن است فقط خواندن یک کتاب پایه اندیشه ها و افکار انسان را بر مبنای جدید یا در مسیر خاصی قرار دهد و چه بسا ممکن است کتابی مسیر سرنوشت میلیون ها انسان را در راه مخصوصی بیندازد.
اینشتین

سیگار

سیگار

مدتی بود سیگار می‌کشیدم. از کی و کجا شروع کردم نمی­‌دانم، ولی خوب یادم است که یک روز به برادرم که دو سالی از من کوچک­‌تر بود گفتم: « در بساطت سیگار نداری؟» و تنها وقتی به عبث بودن خواسته­‌ام پی بردم که دیدم برادرم با دهان نیمه­‌باز و چشمان گرد، هاج‌­و­واج دارد به من...

خواب

خواب

چشم­‌هایم را که می‌­بندم خواب­‌های آشفته‌­ی تو­در­تو می­‌بینم. خواب می­‌بینم که لبه‌­ی بام یک ساختمان بلندمرتبه نشسته‌­ام و همان‌طور که پاهایم با بی‌­قیدی خاصی روی هوا تاب می‌خورد و بی­‌خیال از ارتفاعی که زیر پایم است، دارم به بچه­‌هایی که  آن پایین در کوچه مشغول بازی...

معرفی کتابِ در جستجوی صبح

کتاب سه جلدی "در جستجوی صبح"، خاطرات شادروان "عبدالرحیم جعفری"، بنیانگذار مؤسسه انتشارات امیرکبیر است که چاپ اول آن در بهار 1383 توسط انتشار روزبهان در ایران منتشر شد. در این کتاب که به صورت زندگی‌نامه و با نثری دلنشین تألیف شده است، نویسنده با نگاهی متفاوت به زندگانی...